Ik ga stoppen…

Ik heb gisteravond besloten om per direct – en voorlopig voor onbepaalde tijd – te stoppen met mijn werkzaamheden als voedingsdeskundige. Waarom? Omdat ik moe, teleurgesteld en verdrietig ben.

Het werk als voedingsdeskundige was (en is) mijn droombaan! Honden helpen om gezond te worden en te blijven. Puppy’s een goede start geven om tot een gezonde en gelukkige volwassen hond uit te groeien. Bestaande klachten helpen te verlichten en misschien zelfs te “genezen”. Maar het kost tijd, veel tijd. Niet alleen om een grondige anamnese af te nemen, maar ook om het individuele advies samen te stellen. Wat past bij deze hond? Hoe stel ik de juiste voeding samen die alle benodigde nutriënten heeft om deze hond zo goed mogelijk te ondersteunen? Welke supplementen zijn nodig? Wat is haalbaar voor de eigenaar? En dan heb je ook nog de “nazorg” : het begeleiden van de eigenaar tijdens het traject.
Het probleem?
Mensen verwachten dat je 24/7 beschikbaar bent om vragen te beantwoorden en dat wekenlang. In het weekend, ’s avonds, zelfs in mijn vakantie. Want immers hebben ze een consult betaald en dat is veel geld. Ja, het lijkt een hoop geld – maar omgerekend houd ik er minder uurloon aan over dan een vakkenvuller bij de AH.

Men vergeet dat het niet enkel de tijd is die ik kwijt ben aan het schrijven van een advies. Maar het zijn ook de vele uren achter de schermen. Cursussen, opleidingen, het lezen van vakliteratuur en (wetenschappelijke) studies… Dit allemaal om up-to-date te blijven, mee te gaan in de nieuwste ontwikkelingen en steeds nieuwe kennis op te doen. Omdat ik mijn werk serieus neem, mij vastbijt in elke nieuwe casus en een eerlijk en vooral goed onderbouwd advies wil geven. En dat kost niet alleen tijd, maar ook geld.
Ik kan niet leven van mijn inkomsten als voedingsdeskundige. Het geld dat ik verdien met mijn werkzaamheden binnen mijn eigen bedrijf geef ik uit aan scholing, boeken en vaste kosten die nodig zijn om mijn werk te kunnen doen. Winst? Géén. Om te kunnen leven werk ik in loondienst.

Ik heb er gewoon geen energie meer voor. Ik wil niet rijk worden, maar het zou fijn zijn als mijn gewerkte uren worden betaald. En de waardering blijft vaak uit. Alles is vanzelfsprekend en er is geen schaamte. Er moet echt veel veranderen in hondenland. Mijn motto was ‘Doe wat je echt leuk vindt. Word daar steeds beter in, om er vervolgens geld mee te verdienen.’ Maar dat lukt op deze manier niet. En dat knaagt! Al een tijdje… Het sprookje is een desillusie geworden.

Vandaar mijn beslissing om er (voorlopig) mee te stoppen. Of en op welke manier ik verder zal gaan, dat weet ik nog niet. Graag verwijs ik nieuwe klanten door naar mijn collega’s en is het vanaf nu ook niet meer mogelijk om vervolgconsulten in te plannen.