“Blog van een Balanced DOG”

Iets schrijven over jezelf………ik ben er niet zo van. Ik ben van de doe-dingen, rennen, spelen met de bal en heerlijk plonzen in modderpoelen. En terug in huis mag ik graag een tukje doen of wat chillen, het liefst in de buurt van mijn bazinnetje of baas. Nou ja baas! Sinds ik Josina heb leren kennen noem ik mijn baas gekscherend mijn “huiskok”. Het is weliswaar geen 3-sterrenkok maar ik heb wel het idee dat hij zijn best doet. Maar onder ons gezegd, met zulke uitgewerkte kookinstructies kan het natuurlijk niet misgaan. Alhoewel….anekdotes te over hoe een eitje te splitsen of over het gegoochel met de keukenweegschaal. Wel altijd in mijn voordeel, dat dan weer wel.
Laat ik me effe voorstellen. Zonder arrogant te willen overkomen, ik ben een gele labrador van goede komaf. Ik heb een heuse stamboom en mijn ouders hebben menig prijs gewonnen. Op jonge leeftijd ben ik uit huis gegaan en bij een best aardig stel gaan wonen. Ze houden gelukkig ook van het buiten zijn. Bos, strand & zee, vaak naar de natuurplassen en anders lekker raggen in de tuin. Daar kan ik de ganse dag mijn heerlijke gang gaan en door onder andere de veengrond verander ik met plezier in een zwárte labrador. Daardoor hadden ze vast niet in de gaten dat mijn huid in de zomer van 2016 zwart aan het verkleuren was. Mijn dikke haardos werd allengs dunner en mijn trotse pluimstaart veranderde in een pierige staak. Niets ten nadele van de Hazewindhond, maar met zo’n staart wil ik niet gezien worden.

In 2017 kreeg ik ook nog eens rare schubbige plekken over heel mijn lijf. Wij naar de dokter en dat was het begin van een nare tijd. Een pilletje hier, een zalfje daar en uit met de pret was het met mijn heerlijke brokken. Nooit meer op jacht naar de brokken die verstopt werden rondom het huis, geen spelletjes met kantelflessen, geen snacks als ik een karweitje deed en geen tussendoortjes. Gelukkig had ik geen jeuk maar dat het leven er leuker op was geworden? Aardige vent die dokter hoor, maar beter maken lukte hem niet en zo kwam ik bij de dermatoloog. In een soort ziekenhuisje waar ik bijna 2 jaar geregeld bleef komen.
De pilletjes werden almaar groter, de zalfjes almaar sterker en toen moest ik ook nog eens om de zoveel dagen in bad met een speciaal shampootje. Toen kwam ik echt even in een dip, naast de staart van een Hazewindhond had ik plots ook het showleven van een Koningspoedel. En toen ik van alle pillen ook nog eens last van mijn maag ging krijgen was ik er behoorlijk klaar mee. Ik kreeg mijn baasjes zover dat ze de pillen voor mij lieten staan maar minder blij was ik met hun acties daarna. Ze gingen zelf maaltijden voor mij bereiden. Niet gehinderd door kookkunst en kennis van noodzakelijke ingrediënten brouwden zij de meest obscure papjes en sudderpotjes. Als ik nu nog wel eens terugdenk aan mijn rantsoen van linzen en kikkererwten begin ik spontaan te kokhalzen. Ik heb niets tegen vegetariërs maar dan moeten ze wel smákelijk kunnen koken. En laten mijn baasjes dat nou net niet kunnen.

Er zat maar een ding op voor me; ik ging een beetje hangerig doen, ging nog meer verharen, maakte mijn oorranden zwart, kortom ik ging in verzet! Ander eten prima, maar dan wel smakelijk en vooral gezonder.
Nou, die boodschap kwam over. Mijn baas ging op zoek naar een oplossing, ging grasduinen op het internet en vele sites en mailtjes later kwam CaniBalance op ons pad. Vanaf toen werd het leven echt weer leuker. Een uitgebreide intake volgde en stap voor stap leerde Josina mijn baas koken met heerlijke liflafjes en gezonde ingrediënten. En er kwam weer een lekker stukje vlees op tafel. Josina deed geen beloftes en gaf ronduit aan zeker 3 maanden uit te trekken voor mogelijk eerste resultaat. Geduld hebben en niet schromen om tussentijds advies te vragen was de strenge en tegelijk vriendelijke boodschap. En mijn eigenwijze baas?
Die gehoorzaamde! Zo braaf had ik hem nog nooit meegemaakt.

Nu zijn we 6 maanden verder en ik zit letterlijk en figuurlijk beter in mijn velletje.

Af en toe heb ik een terugval, dan zijn mijn gehoorgangen en bekranden onrustig en verlies ik meer haar. Maar de terugvallen zijn korter van duur en mijn herstel gaat veel sneller. Ik ben er van overtuigd dat ik met de voorgeschreven voeding en toevoegingen in ieder geval een gezonde basis heb. Kortom, ik kan weer tegen een stootje en dat zonder zware pillen en die malle haarwatertjes. Mijn vacht is voller en met mijn staart kan ik weer trotser kwispelen. Af en toe een onrustig huidplekje neem ik voor lief. We hebben allemaal wel eens een bad hairday, toch? Mijn baas drukt zich altijd wat simpeler uit en scoort me op een 7 en soms zelfs op een 8-. En dan te bedenken dat ik van een 4 af kom. Nu mijn “huiskok” achter het fornuis zien te houden maar dat zal wel lukken. Ik ga gewoon weer zijn sleutels zoeken of zijn handschoenen halen en wandel wat vaker mee in zijn tempo! Gewoon belonen zo’n baas, dat werkt het best.
Ik heb nooit de ambitie gehad om model te worden en tentoonstellingen daar hou ik niet van. Maar een beetje ijdel ben ik wel, dus mijn haar moet een beetje goed blijven zitten. En verder wil ik vooral veel spelen, lekker ravotten, wandelen en zorgeloos blijven plonzen in modderpoelen. En dan daarna lekker ongegeneerd mijn vacht uitschudden.

Dat kan weer, I’m in Balance!